czwartek, 6 września 2012

Po spękanej ziemi przebiegła dziewczyna,
wiatr szarpał jej włosy
piachem w oczy sypał;
a ona jedynie za  śmiechem się kryła,
bo czym są żywioły gdy w młodości siła.

Dzisiaj po tej ziemi stopa starowina,
otulając chustą resztkę siwych włosów,
ciężko nogę powłócząc za nogą,
a spod chustki spoglądają pojaśniałe oczy
Ot i wszystko, tak się życie toczy.

Straszna mnie nostalgia dzisiaj dopadła, a i wzruszeń wiele, JUTKO dziękuję Ci bardzo za wszystko.







Jesienna nostalgia, bo jesień to nie tylko pora roku.
Dziękuję wszystkim za obecność za komentarze za to że jesteście.